Leiderschap op Koers. Dat was het thema van de afgelopen Carmel Leiderschapsdag, dit jaar in Burgers’ Zoo in Arnhem. Een thema dat gelijk de vraag oproept: hoe houd je als leider de juiste koers in een wereld die continu verandert? Het antwoord bleek verrassend genoeg niet in droge stof te liggen, maar in de natuur om ons heen en in de geschiedenis van de bouwkunst. Hoe dat zit? Ik neem je mee in de lessen van die dag.
Ieder plan kent een begin en een einde. Dat geldt ook voor onze strategische koers. Die werd vastgesteld in 2020 en twee jaar geleden geactualiseerd naar een aantal focuspunten. De laatste periode van deze koers breekt aan. Terugkijkend zie ik dat we met elkaar veel hebben gerealiseerd. Op andere punten zijn belangrijke stappen gezet. En ja, sommige ambities bleken weerbarstiger dan gedacht.
'M'n heerlijke, lieve, lastige stel, ik weet eigenlijk maar één ding: de jaren of wat dat ik jullie heb en dat jullie mij hebben, behoren wij enkel maar een gelukkige klas te zijn. En de rest is nonsens hoor, al zal ik dat jullie nooit zeggen.' Met deze legendarische woorden sluit meester Staal zijn dagboek af in De gelukkige klas (1926), het meesterwerk van Theo Thijssen. Thijssen was een Amsterdamse volksjongen, later vakbondsman, politicus en schrijver, maar bovenal een gepassioneerd onderwijzer. Honderd jaar later begrijpt hij nog steeds als geen ander waar de kern van ons vak ligt. Niet in strakke systemen, maar in de dynamiek tussen leerling en leraar.
De laatste periode van het schooljaar kenmerkt zich door overgangsvergaderingen, rapporten schrijven, warme overdrachten en natuurlijk… de examens. Met de daarbij behorende strijd om dat felbegeerde papiertje. Dat papiertje moet dan de heilige graal zijn. Maar moeten we ons blindstaren op die heilige graal? Ik denk van niet.
Ken je dat gevoel, dat je hart zingt als je aan het lesgeven bent? Oké, dit is misschien een bijzondere omschrijving, maar elke docent begrijpt vast wat ik bedoel. Het is dat moment waarop alles klopt. Het zou mooi zijn als je dat gevoel altijd hebt, maar dat zit er helaas niet in. Je kunt nog zo goed voorbereid zijn en zin hebben in je les, er spelen altijd factoren mee, die je niet in de hand hebt. Een toets die misging in het uur ervoor, gedoe in de pauze, ruzie thuis verkering uit…. en dan heb ik het nog niet eens over onszelf als docent.