Bestuurders hebben zittingstermijnen. Dat houdt in dat je per definitie een poosje mag meelopen in een organisatie en dat je daarna weer afscheid neemt. Als je je vertrek aankondigt, merk je dat mensen heel verschillend reageren. De een valt stil, de ander feliciteert je onmiddellijk. Een mooi compliment vind ik dat iemand zei dat ik zo veel Carmel uitstraalde en dat diegene zich niet kon voorstellen dat ik ergens anders zou werken. Ik kan mij perfect vinden in de Carmelwaarden en ben dan ook dankbaar dat ik me mocht laven aan meer dan honderd jaar Carmeltraditie. “Kennis is maar de helft”, de betekenisvolle uitspraak van Titus Brandsma. Kort en krachtig, en daarmee zeer richtinggevend.
Eind januari neem ik afscheid. Het was een dubbel gevoel van ‘stilstaan bij alles wat is geweest’ dus, die laatste weken van 2024. En voor mij veel ‘laatste keren’. Zo was ook mijn allerlaatste kerstbijeenkomst met collega’s van het bestuursbureau. We maakten een kerstwandeling met verschillende opdrachten. We moesten onder andere een plankje afzagen van exact 13,4 centimeter. Na zorgvuldig overleg met de groep, zaagde ik het plankje voortvarend en netjes af. Daar weet ik wel raad mee, aangezien ik mijn carrière startte als docent handvaardigheid. Maar, heel belangrijk: de zaag moet scherp zijn.
Polarisatie neemt steeds meer toe. Het lijkt alsof mensen steeds minder tolerant zijn voor dat wat anders is. Genderkwesties, spanningen tussen allochtoon en autochtoon, voetbalsupporters die het conflict opzoeken. Neem een voetbalwedstrijd. Blijdschap of teleurstelling bij een uitslag of keuze is normaal, maar met stenen gooien naar mensen of ze opzettelijk bezeren? Dat gaat te ver, dat doe je niet, zou je denken… Vanwege alle spanningen en veranderingen in de wereld lijkt de moraal toch steeds meer te verschuiven.
Carmel-bestuursvoorzitter Karin van Oort MSM neemt per 1 februari 2025 afscheid van Carmel. Zij treedt dan in dienst bij het Nijmeegse schoolbestuur voCampus. De Raad van Toezicht van Carmel gaat op zoek naar een opvolger.
Enkele weken geleden ben ik uitgenodigd door een docent Nederlands op het Titus Brandsmalyceum (TBL) in Oss. De aanleiding was het feit dat wij als Carmelbestuurders hebben besloten geen salaris te betalen aan stakende collega’s. Zijn voorstel was dat ik een dagje zou meelopen zodat ik wat meer zicht zou krijgen op de lespraktijk, waardoor ik een realistische(r) beeld zou krijgen van de werkdruk. Een kolfje naar mijn hand, omdat ik zelf ook docent ben geweest, en ik het ook nu nog steeds erg gaaf vind om een kijkje in de klas te nemen. Ik was erg benieuwd welke inzichten deze meeloopdag mij zouden opleveren. Zou mijn eigen beeld van de praktijk nog wel realistisch zijn? En zou het een ander licht werpen op mijn standpunt als bestuurder over het doorbetalen van salaris bij staking? Een verslag van de dag, dat ik graag met jullie deel.