Op zondagmiddag 15 maart is aan alle Carmelmedewerkers onderstaande brief verzonden:
Beste Carmelmedewerker, Wij maken ons grote zorgen. Over elkaars gezondheid, die van onze leerlingen, en natuurlijk in het algemeen over wat ons te wachten staat. We horen en voelen dat dezelfde zorgen er bij jullie óók zijn. Tot nu toe moeten de scholen waar mogelijk open blijven en onderwijs verzorgen, en vervullen we daarmee ook een belangrijke opvangfunctie. We proberen uit alle macht te doen wat we kunnen, maar ook wij kunnen het onmogelijke niet mogelijk maken.
En daarom voelen we ons steeds meer ongemakkelijk bij de situatie die is ontstaan: aan de ene kant de officiële adviezen van het RIVM en het sterke beroep van het kabinet om open te blijven. En in die context de zorg voor de kwaliteit van ons onderwijs en de voorbereidingen op de examens. Aan de andere kant zijn er steeds meer andere geluiden van andere experts en we zien de ontwikkelingen in de landen om ons heen.
Enkele weken geleden ben ik uitgenodigd door een docent Nederlands op het Titus Brandsmalyceum (TBL) in Oss. De aanleiding was het feit dat wij als Carmelbestuurders hebben besloten geen salaris te betalen aan stakende collega’s. Zijn voorstel was dat ik een dagje zou meelopen zodat ik wat meer zicht zou krijgen op de lespraktijk, waardoor ik een realistische(r) beeld zou krijgen van de werkdruk. Een kolfje naar mijn hand, omdat ik zelf ook docent ben geweest, en ik het ook nu nog steeds erg gaaf vind om een kijkje in de klas te nemen. Ik was erg benieuwd welke inzichten deze meeloopdag mij zouden opleveren. Zou mijn eigen beeld van de praktijk nog wel realistisch zijn? En zou het een ander licht werpen op mijn standpunt als bestuurder over het doorbetalen van salaris bij staking? Een verslag van de dag, dat ik graag met jullie deel.