De kerstboom is opgetuigd, kerstverlichting fonkelt vrolijk en de kaarsen branden. Tijd om de school de school te laten en ruimte te maken voor familie en vrienden. Kerstliederen klinken, op de radio en in kerken.  

“Ere zij God in den hoge, vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.” 
Een zin die zich in mijn geheugen heeft vastgezet. 

Helaas is de vrede op aarde ver te zoeken. In Gaza, Oekraïne en Soedan kunnen kinderen niet veilig naar school. Hongersnood en voortdurende dreiging bepalen daar hun dagelijks leven. Zelfs in Australië op een strand in Sydney bleken mensen, die Chanoeka wilden vieren, niet veilig. Het stemt mij verdrietig. Wat brengt mensen ertoe elkaar zo te haten en anderen het recht te ontzeggen om (veilig) te leven? Waarom lukt het ons zo moeilijk om tegenkracht te bieden aan leiders die hier verantwoordelijk voor zijn? En wat kan ik zelf doen? 

Ieder mens, heel de mens, alle mensen

Binnen Carmel werken wij vanuit een kernwaarde die ons verbindt: “ieder mens, heel de mens, alle mensen”. Deze woorden van Titus Brandsma zijn verankerd in ons DNA. Wij geven nu woorden en betekenis aan deze kernwaarde. Bijvoorbeeld dat onze scholen plekken zijn waar wij iedere leerling zien, waar verschillen mogen zijn en waar wij diversiteit waarderen. Wat zou het een mooie kerstgedachte zijn als leiders in conflictgebieden deze waarde zouden omarmen: dat een kind in Gaza je even lief is als een kind in Israël.  

Carmelwereld

Ik kan misschien niet direct iets betekenen in de grote wereld. Wel in de wereld van Carmel, samen met mijn collega’s. De afgelopen periode spraken wij met veel leerlingen over hun school en over de vraag of zij zichzelf mogen zijn. Het is voor een leerling niet eenvoudig om af te wijken van de sociale norm die leerlingen aan elkaar stellen. Mag je je haar paars of geel verven? Hoe ga je dan om met opmerkingen van anderen? Wanneer wordt een opmerking ‘pesten’?  
Leerlingen deelden hun perspectief met ons. Eén leerling adviseerde om ons antipestbeleid te baseren op gevoel en niet alleen op regels. Een ander vertelde zich gezien te voelen, doordat een docent in de klas het gesprek aanging over genderidentiteit. En er was een groep leerlingen die een medeleerling vroeg wat zij kan doen om de school minder prikkelgevoelig te maken. 

Leiders van de toekomst

Onze leiders van de toekomst zitten nu bij ons in de schoolbanken. Het is onze opdracht hen te leren denken in diversiteit, om samen te werken, zichzelf te ontdekken in relatie tot de ander en met elkaar te bouwen aan een gemeenschap waarin iedereen meetelt. 
Hoewel de wereld mij soms droevig stemt, put ik hoop uit onze leerlingen en mijn collega’s. Zij leggen samen de basis voor een beetje vrede op aarde. Voor ieder mens, heel de mens en alle mensen.  


Fotografie: Annabel Jeuring