In februari werd ik benoemd tot voorzitter van het College van Bestuur. Een eervolle rol, waarvoor ik dankbaar ben. Het vertrouwen van collega’s en de Raad van Toezicht betekent veel voor me. Tegelijk voel ik me onderdeel van een lange traditie: ik treed in de voetsporen van mijn voorgangers bij Carmel, een schoolbestuur met een rijke geschiedenis die ik nog volop ontdek.

Onlangs bezocht ik de Titus Brandsma Gedachteniskerk en het naastgelegen karmelietenklooster in Nijmegen. Daar kreeg ik, als “novice”, uitleg van karmeliet Anne-Marie Bos over de karmelregel: een set leefregels uit de 13e eeuw, niet langer dan twee A4’tjes. Wat me opviel? Hoe verrassend actueel die regels nog zijn. Eén ervan trof me in het bijzonder: ‘Een prior wordt gekozen met de instemming van allen of door het grootste en verstandigste deel’. Zou mijn benoeming ook zo tot stand zijn gekomen?

Wat me vooral inspireerde, was de manier waarop karmelieten naar leiderschap kijken. Een prior heeft geen hiërarchische positie, maar neemt tijdelijk een taak op zich, met een specifieke verantwoordelijkheid. Niet bóven de gemeenschap, maar ín de gemeenschap, zodat iedereen zijn werk optimaal kan doen. Tegelijkertijd weten de karmelieten dat gehoor geven aan de prior bijdraagt aan het grotere geheel.

Ook ik zie mijn rol als een taak. Niet belangrijker dan die van een docent of conciërge, gewoon anders. Met een eigen verantwoordelijkheid en opdracht: leerlingen, docenten en medewerkers van Carmel zo goed mogelijk ondersteunen, zodat zij optimaal kunnen leren en werken.
Om dat goed te doen, wil ik blijven luisteren en kijken. Wat is er nodig, nu en in de toekomst? En als we samen besluiten nemen binnen Carmel, hoop ik dat we, net als de karmelieten, beseffen: gehoor geven aan een gezamenlijk besluit is geen kwestie van volgzaamheid, maar van samen bouwen aan iets groters.

Fotografie: Annabel Jeuring