“Wat gebeurde daar nou in de les?”, vraag ik nadat ik haar de klas uitstuurde en een uitstuurformulier liet halen. Na afloop van de les meldt ze zich bij mij. Haar reactie: “Ja oké, het klopt dat ik geen boek bij me had en dat ik bijna niets had opgeschreven van de antwoorden, maar u moet ook altijd mij hebben. U heeft gewoon de pik op mij.”  
Dat vind ik altijd zo’n boeiende constatering. Het feit dat een klasgenoot van haar er een vorige keer uit was gestuurd en precies hetzelfde constateerde, maar dan over zichzelf, is blijkbaar geen overtuigend argument. Die andere leerling zei het ook al: “U moet altijd mij hebben, u heeft gewoon een hekel aan mij.” Om haar conclusie kracht bij te zetten, volgt haar beste argument: “Ik ben niet de enige die het ziet, anderen zeggen het ook. U let altijd op mij.”

Het is gewoon niet eerlijk

Het feit dat ook andere leerlingen er soms worden uitgestuurd, leek me een overtuigend argument om haar constatering te ontkrachten (spoiler: ik let namelijk ook op andere leerlingen). Toch werkt het niet zo. Ook de andere leerling was ervan overtuigd dat ik de pik op hem had en gaf aan dat zijn klasgenoten dat ook zo zagen. Case closed. Geen speld tussen te krijgen. Het is gewoon niet eerlijk.

Aardig doen kost niets

Ik vind het zo interessant om te zien dat er blijkbaar geen enkele correlatie bestaat tussen het gedrag van deze leerlingen en het feit dat ik extra goed op ze let. Als een leerling bij binnenkomst een chagrijnige grom teruggeeft op mijn “goedemorgen”, vervolgens geen boek bij zich heeft, nauwelijks iets uitvoert in de les en geschokt reageert als ik haar daarop aanspreek, is de enige logische conclusie, dat ik blijkbaar een hekel aan haar heb. En de prefrontale cortex, die nog niet is uitgegroeid? Dat speelt vast mee, dat denk ik ook. Het gebeurt me ook alleen maar met leerlingen in de vierde klas, in de vijfde zijn ze toch vaak al wat genuanceerder. Soms vragen ze zich af hoe het komt dat we het samen in het vijfde jaar wél goed kunnen vinden. Mijn antwoord is dan: “Omdat jij een stuk aardiger bent geworden”. Ik ben niet veranderd, maar zij zien zelf in dat je alleen maar aardig terug hoeft te zijn om een betere relatie met je leraar te krijgen. Het kost niet eens zoveel moeite.

Het komt wel goed

In plaats van haar te laten nablijven of een bestraffend gesprek te voeren, koos ik voor de tactiek “Zullen we  
vanaf nu gewoon aardig tegen elkaar zijn?”. Het leek zowaar te werken. Van beide kanten beloofden we plechtig om wat meer geduld naar elkaar te hebben. Hoewel ze de eerstvolgende les wéér haar boek niet bij zich had, werd ik daar deze keer niet kwaad om en kreeg ze het zelfs voor elkaar om het gisteren wél mee te nemen. Mijn complimentje viel in goede aarde. Het komt wel goed tussen ons.


Olaf Koot, docent Engels en mentor op Etty Hillesum Lyceum

Wil je meer verhalen lezen?
Check dan carmel.nl/vertel en deel ook jouw verhaal via de button 'Deel jouw ervaring met ons!'.   


Fotografie: Niki Kits-Polman